سلام دنیا!

این پست اول گذاشتنش برام ترسناکه، چند وقتیه که می خوام بزارم این پست رو ولی می ترسم. اولین پستی هستش که برای یه وبلاگ می نویسم. با گذاشتن این پست شاید کسانی من رو قضاوت کنن و بگن که “تو فکر می کنی کی هستی که برای خودت وبلاگ زدی” و مشابه این حرف ها.

اما یه سخنرانی ای بود به اسم “Being a developer after 40 – برنامه نویس بودن بعد از چهل سالگی” که توی وبسایت ویرگول خوندم به ترجمه عباس موسوی واقعا روی من تاثیر گذاشت و باعث شد از این کار نترسم.

همونجوری که آدم های دیگه به من انگیزه می دن، من هم دوست دارم تاثیر گذار باشم. اگه هیچ تاثیری نداشته باشیم به پس چرا توی این دنیا اومدیم؟ یادمه پشت کتاب داستان مورد علاقه ام توی بچگی چنین چیزی نوشته بود که “مهم نیست تا کی زنده ام. مهم اینه که چه تاثیری برای دنیای اطرافم دارم و مرگ من چه تغییری توی اون ایجاد می کنه”.  من آدم کاملی نیستم. هیچ کس نیست. و من همه چی رو نمی دونم. ولی در حال رشدم. قبول دارم نقص هایی دارم. با این حقایق مبارزه نمی کنم و می پذیرمشون.

و در نهایت این وبلاگ هم امیدوارم مفید باشه 🙂

اگر از این وبلاگ لذت بردید با بقیه به اشتراک بزارید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *